W ciemnym lesie ptaszek siada,

On wysłucha, kto co gada.

 

Raz wysłuchał parę ludzi,

Jak kawaler z panną nudzi.

 

– Nie nudź, ptaszku, nie nudź wiele,

Wychowamy syna swego.

 

Damy imię Ożenika –

Najstarszego rozbójnika.

 

W dzień on śpi, a w nocy – w lesie,

Zawsze dla mnie coś przyniesie.

 

Raz mnie przyniósł chustka białą,

Całą we krwi wymazaną:

 

– Andziu, Andziu, wypierz mi ją,

Na słoneczku wysusz mi ją.

 

Andzia prała i płakała,

Po chusteczce poznawała:

 

– To jest chustka brata mego,

Wczoraj w nocy zabitego.

 

– Andziu, Andziu, nie wyrażaj,

Ciemno było, nie zauważył.

 

Ciemno było, wiater dmuchał,

On mnie prosił, ja nie słuchał.

 

Ciemno było, trawka rosła,

Ta szabelka główkę zniosła.