Miłość przezwycięży, a za nią się ginie,
jeśli się zakochać w cud pięknej dziewczynie,
Gdy się pokochają, gdzieś oboje młodzi,
Zerwać tej miłości nikt im nie przeszkodzi.
Janek się zakochał w bogatą Helenę
I przysiągł jej wierność na pierwsze wejrzenie,
Ona mu przyrzekła też miłość wzajemną,
Że będzie do śmierci w tej miłości wiernej.
Poszedł do rodziców jako narzeczony,
Prosi o córeczkę ze wstydu zmuszony.
Prosił ojca, matkę, żeby ją oddali,
Żeby jak najprędzej razem się pobrali.
Lecz dostał odpowiedź: Helena za młoda,
Że ty jesteś biedny, jej dla Ciebie szkoda.
Bo szesnaście liatek liedwie ukończyła,
Żeby z tobą biednym w biedzie się męczyła.
Janek zasmucony jasnymi słowami
i do swej Helenki pisze list ze łzami.
Helenka od Janka list ten przeczytała,
Tak się im przejęła, że aż zapłakała.
Nad listem płakała i nie mogła wierzyć,
Że bez swego Janka będzie mogła przeżyć.
Czym jest dla nas życie? – tak myślała sobie,
Pewno się połączym z tobą, Janku, w grobie.
[…]
On leworwer bierzy, klęka przed dziewczyną,
Jeszcze raz całuje i od kuli ginie.
[…]
Matka nad nim płacze, krzyczy i szaleje,
Włosy targa z głowy i od żalu mdleje.
[…]